FIV

Co to jest FIV?
FIV to inaczej wirus nabytego niedoboru immunologicznego kotów (ang. feline immunodeficiency virus, FIV) – wirus z rodzaju lentiwirusów z rodziny retrowirusów. Wywołuje u kotów domowych niedobór odporności, który określany jest jako zespół niedoboru odporności, a potocznie zwany jest kocim AIDS, ponieważ przypomina ludzką odmianę tej choroby.

Źródła i drogi zakażenia
Wirus za pośrednictwem śliny wnika do ran, które mogą powstać np. podczas walk. Zakażenie może szerzyć się także poprzez lizanie ran lub wzajemną pielęgnację kotów. W mniejszym stopniu wirus przenosi się drogą kropelkową lub poprzez używanie wspólnych miseczek. Możliwe jest także przeniesienie wirusa z matki na potomstwo. Kocięta już w łonie matki mogą ulec zarażeniu, także podczas porodu czy ssania zakażonego mleka. Niekastrowane, wychodzące samce są dwa razy bardziej narażone na zakażenie wirusem. Wynika to z ich trybu życia (walk między sobą).

Objawy
U zakażonych kotów objawy mogą pojawić się w różnym czasie od kontaktu z wirusem. Czasami objawy pojawiają się tydzień po zakażeniu, czasami po kilku latach lub nawet w ogóle mogą nie wystąpić. Możemy wyróżnić 5 stadiów rozwoju zakażenia:
- postać ostra: po około tygodniu od zakażenia pojawić się może gorączka. Najczęściej gorączka bardzo szybko mija, a właściciel nie zauważa, że coś kotu dolega. Rzadko pojawia się biegunka, zapalenie spojówek, zapalenie skóry czy dziąseł.
- postać bezobjawowego nosicielstwa: w tym stadium, mimo że wirus jest obecny w organizmie, nie pojawią się u kota żadne objawy.
- długotrwałe powiększenie węzłów chłonnych: oprócz powiększenia węzłów chłonnych, pojawić się może brak apetytu, nawracające gorączki, a nawet zmiany zachowania.
- stadium zwiastujące FAIDS: w wyniku dużego spadku odporności pojawiają się wtórne infekcje bakteryjne układu oddechowego, moczowego, jamy ustnej, skóry i wielu innych narządów.
- FAIDS: czyli całkowite załamanie układu odpornościowego. Pojawiają się ciężkie, nie reagujące na leczenie zakażenia bakteryjne, grzybicze, wirusowe (białaczka, kaliciwirus, herpeswirus), pasożytnicze (toksoplazmoza). Mogą występować także zmiany zachowania, agresja, drgawki, demencja, koty mogą przestać dbać o własną toaletę.

Ostateczne wyleczenie choroby nie jest możliwe, zaś terapia stosowana u kotów jest leczeniem jedynie objawowym (polega na podawaniu leków wzmacniających odporność, ale także zwalczających dokuczliwe objawy infekcji wtórnych). Bardzo ważne jest natomiast odizolowanie zakażonych osobników od zdrowych kotów.