Nie ryzykuj! - Najważniejsze szczepienia dla kotów

Choroby zakaźne są bardzo niebezpieczne dla naszych kotów. Niezależnie od tego, czy nasi ulubieńcy spędzają swój czas w domu, czy są kotami wychodzącymi, odpowiednie szczepienie chroni zdrowie zarówno kota jak i jego najbliższego otoczenia. Nadal panuje błędne przekonanie, że nie trzeba chronić kotów niewychodzących. Nic bardziej mylnego. Takie koty także są narażone na choroby zakaźne, ponieważ bardzo wiele patogenów możemy przynieść do domu na własnych butach, czy ubraniach.


Choroby zakaźne są bardzo niebezpieczne dla naszych kotów. Niezależnie od tego, czy nasi ulubieńcy spędzają swój czas w domu, czy są kotami wychodzącymi, odpowiednie szczepienie chroni zdrowie zarówno kota jak i jego najbliższego otoczenia. Nadal panuje błędne przekonanie, że nie trzeba chronić kotów niewychodzących. Nic bardziej mylnego. Takie koty także są narażone na choroby zakaźne, ponieważ bardzo wiele patogenów możemy przynieść do domu na własnych butach, czy ubraniach.

Każdy kociak wychowywany przez swoją mamę otrzymuje w jej mleku (siarze) gotowe przeciwciała chroniące je przed zachorowaniem na wiele chorób zakaźnych. Niestety, ten rodzaj odporności zaczyna dość szybko zanikać i 8 tygodniowy kociak ma już bardzo niewiele przeciwciał przekazanych od matki. Właśnie w tym momencie należy po raz pierwszy zaszczepić kota.

Zalecany kalendarz szczepień dla kotów
• 8 tydzień: szczepionka przeciwko panleukopenii, herpeswirozie, kaliciwirozie oraz białaczce (tylko koty z ujemnym wynikiem testu FeLV powinny być szczepione przeciwko białaczce. Test FeLV należy wykonać przed podaniem szczepionki)
• 12 tydzień: powtórzenie szczepień przeciwko panleukopenii, herpeswirozie, kaliciwirozie oraz białaczce
• 14 tydzień: szczepienie przeciwko wściekliźnie
Kolejne szczepienia powtarzamy po roku, później szczepimy co 2-3 lata. Dokładny harmonogram szczepień, dostosowany indywidualnie do stylu życia naszego kota, ustali lekarz weterynarii.

Co należy wiedzieć o chorobach, przeciwko którym szczepimy nasze koty?

Herpeswiroza
Herpeswiroza wywołana jest przez wirus, należący do rodziny Herpeswirus (FHV - ang. Feline Herpesvirus). Zakażenie bardzo często jest trwałe. Koty stają się nosicielami wirusa przez całe swoje życie. Objawy choroby mogą ponownie pojawić się podczas spadku odporności naszego kota. U młodych kociąt oraz u kotów starszych choroba przebiega znacznie gwałtowniej. Okres wylęgania choroby to 3-6 dni. U zakażonego kota może pojawić się katar, kaszel, gorączka i ogólne osłabienie. Dochodzić może także do zapalenia spojówek i pojawienia się wypływu z oczu. Może dochodzić także do zapalenia i owrzodzenia rogówki oka. Ze względu na wysoką zaraźliwość i szybkie rozprzestrzenianie się choroby, na zarażenie podatne są zarówno koty wychodzące, jak i niewychodzące.

Panleukopenia
Przyczyną panleukopenii kotów jest parwowirus (FPV -ang. Feline Parvovirus), blisko spokrewniony z parwowirusem psów. Charakterystyczną cechą wirusa jest bardzo duża wytrzymałość i oporność na warunki środowiska zewnętrznego. Poza organizmem jest w stanie zachować zdolność zarażania nawet ponad rok.
Koty zarażają się poprzez kontakt z różnego rodzaju wydzielinami i wydalinami chorych zwierząt (kał, wymiociny, ślina). Najczęściej do zakażenia dochodzi drogą pokarmową, poprzez miski, kuwety, legowiska, ziemię oraz przez kontakt bezpośredni z chorym kotem. Okres wylęgania choroby trwa od 4-10 dni. U zarażonych kotów może pojawić się gorączka, intensywna biegunka oraz wymioty.


Kaliciwiroza
Kaliciwiroza jest to choroba wywoływana przez wirus należący do rodziny Calicivirus (FCV - ang. Feline Calicivirus). Najczęściej występuje u młodych, kilkumiesięcznych kotów, jednak objawy kliniczne mogą pojawić się u kotów w każdym wieku. U zarażonych kotów pojawiają się objawy z górnych dróg oddechowych. Może pojawić się katar, kaszel, kichanie, wypływ z oczu i nosa. Choroba często przebiega gwałtownie, pojawia się brak apetytu, niechęć do zabawy. Bardzo często pojawiają się wrzody na języku, podniebieniu, wargach, koniuszku nosa albo dookoła pazurów. Może także dojść do zapalenia płuc oraz zapalenia stawów.


Wścieklizna
Wścieklizna to ostro przebiegająca choroba wirusowa ssaków, w tym także człowieka, powodująca zmiany zapalne w mózgu. Przyczyną choroby jest wirus należący do rodziny Rhabdoviridae. Jest to choroba nieuleczalna i zawsze kończy się śmiercią, także u ludzi. Zakażenie następuje w wyniku pokąsania przez chore zwierzę, które wydala wirusa wraz ze śliną.

Ponieważ wścieklizna jest chorobą nieuleczalną, jedyną możliwością obrony przed nią są szczepienia profilaktyczne. Przez zaszczepienie kota przeciwko wściekliźnie chronimy jednocześnie samych siebie, jak i nasze środowisko. Mimo, że nie ma w Polsce prawnego obowiązku szczepienia kotów, zapytaj swojego lekarza weterynarii o szczepienia przeciwko tej groźnej chorobie, szczególnie wtedy, kiedy Twój kot jest wychodzący i może mieć kontakt z dzikimi zwierzętami.

Białaczka zakaźna kotów
Białaczka zakaźna kotów to choroba wywoływana przez wirus FeLV (ang. Feline Leukemia Virus) należący do rodziny Retroviridae. Najczęściej chorują koty w wieku 1-4 lat, natomiast najbardziej podatne na zakażenie są kocięta w wieku 4-5 miesięcy. Wirus białaczki wydalany jest ze śliną, kałem, moczem, mlekiem i innymi wydzielinami. Największa ilość wirusa znajduje się w ślinie. Wirus białaczki kotów przenosi się z zakażonej matki na potomstwo podczas zabiegów pielęgnacyjnych i lizania. Między kociętami wirus może się przenosić podczas zabawy. Wychodzące, niekastrowane i nieszczepione samce są bardziej narażone na kontakt z wirusem na skutek urazów odnoszonych w trakcie walk między sobą. U chorych na białaczkę kotów obserwuje się stopniowe chudnięcie, apatię, brak apetytu, bladość błon śluzowych, czasami także powiększenie węzłów chłonnych. Mogą zdarzyć się także stany gorączkowe, z tym że temperatura wzrasta niewiele ponad 39 stopni. Brak właściwego pobierania pokarmów i płynów może prowadzić do odwodnienia, niedokrwistości i znacznego wyniszczenia organizmu. Następstwem rozwoju białaczki zakaźnej jest spadek odporności u kotów. Są one podatne na szereg wtórnych zakażeń bakteryjnych, wirusowych a także na inwazję pasożytów.